تاریخ ترجمه در ایران ، از قدیمی ترین زمان خود تا امروز ، شاهد جنبش های مختلف بوده است. جنبش های عصر ساسانی ، سامانی ، قاجاریان و جنبش های پس از انقلاب اسلامی ، نمونه هایی از این تحولات هستند. 
بررسی این دوره ها و همچنین این که جنبش ترجمه چرا و چگونه ، با چه انگیزه و هدف هایی راه افتاد، از جمله اهداف تهیه و تدوین مطالب کتاب پیش روست
 
«تاریخ ترجمه در ایران» ۳ بخش اصلی دارد که عبارت اند از:
بخش یکم: ترجمه در ایران باستان،
بخش دوم: ترجمه در ایران پس از اسلام (از سده های نخستین تا پایان عصر زندیه)
بخش سوم: ترجمه در عصر قاجار.

در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

آثاری که در این سده ها به فارسی ترجمه شده است، نه تنها زیاد نیست که بسیار اندک است. جز ابوریحان بیرونی که با چند زبان آشنا بود و از سانسکریت به عربی و فارسی ترجمه می کرد، دیگر مترجمان فقط از یک زبان به زبانی دیگر، برای مثال از عربی به فارسی یا از طبری به فارسی ترجمه کرده اند. در میان مترجمان این دو سده از ابوریحان بیرونی به عنوان دانشمند پژوهشگری می توان یاد کرد که به قصد پژوهش، آشنایی با فرهنگ و تمدنی دیگر و نیز به تعبیر امروزی انتقال فرهنگی دست به ترجمه می زده است. او در مقام مترجم و با همین نمونه های اندک ترجمه که از او باقی است، در شمار مترجمان عالم، مسلط به موضوع، آشنا به زبان های مبدا و مقصد، و کاملا هدفمند در ترجمه هم قرار می گیرد. شمار مترجمانی با توانایی های او در میان مترجمان ایرانی از سده های نخستین اسلامی تا عصر ما بسیار اندک است.

اين کتاب با 439 صفحه و قيمت 270 هزار ريال منتشر شده است.